Wereldkampioenschappen Sochi – Dag 1

Vandaag hebben onze sambo atleten hun eigen verhaal geschreven. We hopen dat jullie de emotie kunnen voelen, veel lees plezier!

Remo Smeer (-90 kg)

Hi, ik ben Remo. Mijn voorbereiding voor het WK Sambo in Sochi was niet al te best. Vier weken geleden weer geblesseerd geraakt aan mijn schouder, wat zorgde voor veel onzekerheid of ik op tijd fit zou zijn om goed te kunnen presteren hier in Sochi. Blessures waren niet het enige probleem, mijn gewicht zorgde ook voor wat extra spanning maar dankzij het overheerlijke bad hier in het hotel was ik goed op gewicht en kon het eetfestijn van start! De avonden zijn hier lang en dragen positief bij aan een goede nachtrust. Uitgerust en gebrand op winst ging de wedstrijd dag van start. De intense warming-up met mijn teamgenoot Pim zorgde dat wij beide in staat van oorlog waren en alles wat op ons pad zou komen vernietigen! Mijn eerste obstakel was een wat grotere jongen van Marokkaanse afkomst.

Hij begon krachtig en vol goede moed, maar zijn moed en kracht waren al snel weer verdwenen 😉 na 2 minuten begon ik mijn conditionele voorsprong te benutten en werd ik steeds aanvallender. Jammer dat de beste man zijn uithoudingsvermogen zo slecht was en mijn pak moest slopen om een aantal extra minuutjes rust te krijgen. Door het verminken van mijn lievelingspak (waar veel bloed, zweet en tranen van tegenstanders in zitten) was ik  gretiger dan ooit te voren om hem een lesje te leren. Ik won de partij zonder in gevaar te komen met 7-1 na afloop strompelde hij in schaamte weg.

Mijn tweede wedstrijd was tegen de Rus die al zijn tegensanders voor mij binnen een minuut vernederde alsof ze net begonnen waren met Sambo. Hij begon heel sterk en ik was even bang dat  mij ook het zelfde stond te wachten als de totale vernedering van zijn andere tegenstanders. Gelukkig kon ik mijzelf snel over deze illusie heen zetten en begon ik te knokken alsof ik de kampioen moest en zou gaan worden. de Rus was dit toernooi nog niet zo gefrustreerd geweest dat hij me niet kon gooien of op de grond kon afmaken. Zijn frustraties zorgden ervoor dat ik in de wedstrijd groeide en steeds meer hunkerde naar winst, ik had hem bijna over kunnen nemen en de partij kunnen beslissen maar het mocht jammer genoeg niet zo wezen. Ik heb met 1 punt verloren van hem en verliet de mat met een tevreden gevoel! Door alle adrenaline en agressie in mijn lijf hield ik geen rekening meer met mijn schouder wat zorgde voor heel veel pijn. In samenspraak met mijn coach Maykel zijn we naar de EHBO geweest waar ik de keuze had uit een pilletje of een injectie. Uiteraard koos ik voor de injectie en dacht dat dit voor verbetering zou zorgen, jammer genoeg was dit niet het geval en moest ik me terugtrekken uit de race om het brons en moest ik genoegen nemen met een 7e plaats, ten opzichte van vorig jaar twee plaatsen gestegen. Volgend jaar  sta ik sterker dan ooit op de mat en vernietig ik alles  en iedereen die op mijn pad komt naar de overwinning!

Remo

 

Pim Graafland (-68 kg)

Net als bij Remo was voor mij het op gewicht komen ook een last-minute uitdaging. Na weken van uithongeren was ik bijna op gewicht, maar moest nog de laatste grammen uitzweten.  Voor mij was niet het bad, maar de (reeds door Remo voorverwarmde) “sauna-douche” het middel om het laatste overtollige vocht uit mijn lijf te zweten en zo op gewicht te komen. Tijdens de weging kon ik al kennismaken met een aantal van mijn (soms angstaanjagend afgetrainde) tegenstanders. Gelukkig was ik goed op gewicht en kon ik mij gaan voorbereiden op de wedstrijden.

Na een nacht goed geslapen te hebben was ik om 6 uur wakker om zo snel mogelijk bij het (enorm drukke) ontbijt te zijn, goed wakker te zijn, en op tijd te arriveren bij de imposante sporthal. Na een intense warming-up met Remo waren we beiden klaar om de strijd aan te gaan.  Omdat Remo zijn partij eerder had kon ik vanuit de zone waar alle samboka’s klaarstonden zijn wedstrijd op de schermen daar volgen. Remo ging sterk van start en het zag er goed uit, alhoewel ik wel halverwege Maykel even zag rennen om een vervangend pak te vinden voor Remo,  en Remo sleepte de partij dan ook overtuigend binnen.

De winst van Remo, en mijn drang om mezelf te bewijzen en mijn prestatie van het vorige WK te evenaren  zorgden voor een behoorlijk gehalte aan adrenaline en spanning voor mijn eigen partij. De spanning werd verder verhoogd omdat ik een aantal weken geleden al dezelfde tegenstander tegen gekomen was bij de presidents cup in London. Deze ontmoeting had helaas voor mij geen goede afloop.  Uiteraard was ik gebrand op revanche, en na analyse van de vorige partij is in overleg met de coaches besloten mijn strijdplan om te gooien. Voor het Nederlandse sambo geld namelijk hetzelfde als voor mij. Het Nederlandse sambo  behoort tot de meest technische sambo-landen, maar legt het qua kracht (behoorlijk) af tegen andere sambo- en worstellanden.  Tijdens de presidents cup was dit dan ook overduidelijk mijn probleem tegen mijn Amerikaanse tegenstander. Het niet vast komen te zitten in zijn bankschroef-achtige grip, en mijn eigen technische spel proberen te spelen was dan ook prioriteit nummer 1.

De partij ging meteen fel van start in een hoog tempo met veel beweging. Het net te laat inzetten van mijn techniek bij het zijwaarts in beweging zetten van de Amerikaan leidde ertoe dat de hij meteen zijn kracht kon gebruiken om een offerworp in te zeten. Ik kon nog goed wegdraaien maar stond helaas wel meteen achter. Hierna herpakte ik mezelf goed en begon, zoals afgesproken met de coach, mijn eigen spelletje te spelen. Snelle technische aanvallen om zijn ijzeren grip te ontwijken.  Dit resulteerde in een aantal goede mogelijkheden en een score waardoor de partij weer gelijk op ging. Ik kon het spelletje redelijk volhouden en creëerde een aantal goede mogelijkheden om de Amerikaan te grazen te nemen, die ik helaas net niet benutte. Het hoge tempo van de wedstrijd eiste uiteindelijk wel zijn tol waardoor de wedstrijd statischer werd en meer uitmondde in een krachtspelletje. Uiteindelijk moest ik hierin mijn meerdere erkennen en de grip van de Amerikaan kort toelaten, die mij meteen met een offerworp gooide en in de houdgreep nam.  Uit deze doodsgreep kon ik niet ontsnappen waardoor de score behoorlijk in het voordeel was van de Amerikaan. Met nog maar een kleine minuut op de klok was ik genoodzaakt risico te nemen, waar mijn tegenstander handig van profiteerde en mij wist te gooien, waarmee mijn kansen op een finaleplaats waren verkeken.

Helaas zat er voor mij ook niet meer in dit toernooi doordat de Amerikaan uiteindelijk niet in de finale kwam, en ik recht had op herkansing. Toch kan ik terug- en uitkijken naar een fantastisch Sambo-toernooi op een prachtige locatie in het hol van de leeuw!